چند شعر از سروده های خودم

 ۱

باران که نباشد

پنجره زیر چرخ های خیابان

دلم می تپد در دست هایم

دست هایم که می خواهند

کش بیایند تا آنجا که در دست هایت فنجان چای

بر لبم بوسه های داغ

نمی نشیند بر لبت

ستاره می ریزد از انگشتانم

روی نگاهت

روبرویم پشت میز

                      گیسوانت

آه

پیچیده انگشتانم

در گیسوانی از هوا

                        هوات 

                                 ۲۱/11/1386

           ۲

يكي ذغال

گر گرفته در آتش گردان

و نمي ماند

مادام مي چرخد

                 به دست تو

و هيچ وقت آنقدر گر نمي گيرد

در نظرگاه تو

كه روي تنباكوي عشق جا بگيرد

جا نمي گيرد

و هي برافرخته مي شود

در چرخشي

           حوالي دستان تو 

                                  12/9/1386

             ۳

وقتي كه از چشم هايم مي باري

سبز و سرخ

و به بازي مي گيري سپيدي ات را

بر ارتفاع اين نردبام وارونه

دلتنگت مي شوم

                     مرگ عزيزم

                                        8/9/1386