سنـــگلاخ

ششم اردیبهشت

naseri17 — Sat, 25 Apr 2009 19:56:18 GMT

من از خودم فقط تو بوده ام

به یقین

روزها برای شب نیافریده اند

اما وقتی نگاهت این سو نیست

حتما شب بوده

هر چه بوده

و بیرون از این شب

بلور تن تو

یا هر چیز روزتر از روز

شبهی بوده بی شک

در این تردیدها

21/11/87

کاش پیدا می شدی... پیدای ناپیدای من

هوات

naseri17 — Fri, 10 Apr 2009 09:19:18 GMT

چند شعر از سروده های خودم

باران که نباشد

پنجره زیر چرخ های خیابان

دلم می تپد در دست هایم

دست هایم که می خواهند

کش بیایند تا آنجا که در دست هایت فنجان چای

بر لبم بوسه های داغ

نمی نشیند بر لبت

ستاره می ریزد از انگشتانم

روی نگاهت

روبرویم پشت میز

گیسوانت

آه

پیچیده انگشتانم

در گیسوانی از هوا

هوات

۲۱/11/1386

يكي ذغال

گر گرفته در آتش گردان

و نمي ماند

مادام مي چرخد

به دست تو

و هيچ وقت آنقدر گر نمي گيرد

در نظرگاه تو

كه روي تنباكوي عشق جا بگيرد

جا نمي گيرد

و هي برافرخته مي شود

در چرخشي

حوالي دستان تو

12/9/1386

وقتي كه از چشم هايم مي باري

سبز و سرخ

و به بازي مي گيري سپيدي ات را

بر ارتفاع اين نردبام وارونه

دلتنگت مي شوم

مرگ عزيزم

8/9/1386

گزارشی از شب شعر" قاصد روزان ابری 17 " ویژه ی غزل

naseri17 — Fri, 26 May 2006 00:24:18 GMT

پنج شنبه شب گذشته 28/2/85 ، غزل سرایان استان بوشهر و برازجان در "شب شعر قاصد روزان ابری 17 ویژه ی غزل" گرد هم آمد و اشعار تازه ی خود را برای حاضران در جلسه خواندند. شب شعر یاد شده توسط انجمن شعر اداره ی ارشاد برازجان با همکاری هفته نامه ی اتحاد جنوب برگذار شد.

در ابتدای جلسه نصرالله شفیعی – مدیر کل اداره ی فرهنگ و ارشاد اسلامی استان بوشهر- سخنانی را ایراد کردند. سپس مجید اجرایی شاعر و منتقد جوان بوشهری درباره ی سیر تحول غزل در هفتاد سال اخیر سخنانی را بصورت فشرده و جامع مطرح کردند. وی در باره ی غزل فرم و اوج غزل سرایی در دهه ی هفتاد هم سخنانی گفت و مصادیقی آورد.

بعد از سخنانان مجید اجرایی به ترتیب این شاعران . فاطمه ی نیکنام ، سید احمد حسینی منفرد، عزت خلیفه زاده، الهام مردانی، صالح دروند، ندا حقیقت، کاووس کمالی، حیدر دوراهکی، خانم دست خوش، صاحبه ی نادر پور و در اخر مجید اجرایی غزل های خود را خواندند. غزل فرمیک مجید اجرایی و دیوانگی که صالح دورند خوانند حال و هوای خاصی به شب شعر داد.

بطور کلی شب شعر با اسقبال آنچنانی مواجه نشد. آقای حسینی منفرد رئیس انجمن شعر برازجان یکی از علت های آنرا جمع آوری پلاک کارد های تبلیغاتی شب شعر توسط شهرداری یک روز بعد از نصب آن در سطح شهر می داند. گرمای سالن آمفی تاتر آزار دهنده بود. گویا مسئولین سالن سیستم خنک کنندگی هوا را بجای اینکه چهار ساعت قبل از شروع جلسه روشن کنند یک ساعت قبل تر سیستم را روشن کرده بودند.

با توجه به تمام مشکلات این چنینی مسئولین انجمن شعر برازجان جهت ارتقاء ادب و فرهنگ در استان بوشهر و حتی جنوب کشور هفدهمین شب شعر از سری " قاصد روزان ابری" ویژه ی غزل را به نحو قابل قبولی برگذار کردند.

در ادامه نمونه هایی از شعر های خوانده شده را می آورم.

اشعار را در ادامه ی مطلب بخوانید

زری شاه حسینی و کتاب "کلوگری"

naseri17 — Sat, 08 Apr 2006 11:52:18 GMT

زری شاه حسینی متولد 1360 میباشد که از سال 1376 که من برای اولین بار به انجمن شاعران ادراه ی فرهنگ و ارشاد اسلامی رفتم همواره او را در انجمن فعال می دیدم. البته خانم شاه حسینی قبل از من هم به انجمن می رفتند. در میان خانم های انجمن، زری شاه حسینی همواره کار هایی جدی از خود ارائه می دادند که مورد تشویق اعضای انجمن قرار می گرفت. دفتر شعر " کلوگری" اولین کتاب ایشان می باشد. "کلوگری" توسط انتشارات آینه ی جنوب در اسفند 1383 با شمارگان 1500 نسخه به بازار آمد. بر روی این دفتر نقدهای گوناگونی در نشریات مختلف چاپ شد. به اعتقاد نگارنده ی این سطور با توجه به کسادی بازار دفتر شعر از این مجموعه استقبال خوبی شد. از عمده نقد هایی که بر این مجموعه شد می توان به نقدهای جلال خسروی ، اسکندر احمدنیا ، فرامرز دهقان، داریوش بارکی ، مریم تنگستانی و .... نام برد.

من علاوه بر چاپ چند نمونه از اشعار زری شاه حسینی نقد داریوش بارکی را هم به سبب کوتاهی و گویا بودنش در میان شعر ها خواهم آورد.

باز هم شد حكايت ما و سرِ زلفِ چه رنگي شما

نرسيد دست ما

چه بهتر كه نرسد دست كسي هم

منِ يِكِلي يِجَنبي كه افتادم اگر سرِ جَنبي

برنمي خيزم نه تا صبح رستاخيز

نمي شود نزنم با تو چُرِ عرقي

نبازم به تو دسِ ورقي

بزند به بي خانگي زني به كلوگري

زير همه چيز آواز

به من چه كه خليفه منع كرده است از سماع

بگذار محكم بگيرد سرِ ما به سنگِ سنگسار

و بماند سرِ خليفه به جاي سرِ ما

بيا بزن سيخي به سنگي

يا سيخ سنگي

با ناخودآگاهِ نامحرمي

در رعشه هاي بيخوديِ اين ذهنِ سگ مدار

باز هم حكايت ما و چشم هاي چه رنگي شما

من اينجا دراز كشيده

آماده براي يك مرگ بي سر و صدا

اينكه قرار است با محكومينِ گروه بعدي

اعدام انقلابي در حضور آن قد و بالا

اميدوارم از ياد نبري دست به يقه ي دوئل مرا

با سركار رقيب

سوژه دراز كشيده

آماده براي خواب عميق

جاي يك نفر هميشه روي اين تخت خالي بوده

تا بوده

تخت خواب و تخت غسالخانه

شش ليتر نفت خورده خودم را

تَش مي زنم

روي همين تخت يا جلوي درِ سازمان ملل

يا پشتِ درِ مجلس عروسي سركار رقيب

گَم مي زنم

روح مردگان فلات تبت را

با چند هايكوي فلسفي

براي تهييج مراسم هاراگري

سوژه دراز كشيده آرام :

شما فوق العاده ايد !

اینک نقد داریوش بارکی

در دفتر شعر « كلوگري » ، چيزي كه در وحله ي نخـــــست جلب نظــر مي كنـد و كنجكاوي را برمي انگيزد عنوان آنست .

« كلو » در زبان محلي استان بوشهر ديوانه و ، كلوگري ، ديوانه گري معنا مي دهد.

خواننده ي كم تجربه اي كه عـــادت به تعــــمق ندارد ، هنــــگامي كه اين دفتر را مي خواند ، آن را « كلو گويي » مي پندارد . زيرا در آن كلماتي مي بيند كه ديوانه وار كنار هم قرار داده شده اند . و آن را به معناي واقعي كلمه ، پست مدرنيسم مي يابد . « من پيشنهاد مي كنم ، معادل فارسي پست مدرن ، كلوگري نام گذاري شود ».

اما خواننده اي كه قادر به تعمق باشد ، و از مكتب فرويد هم ، علم و اطلاعي داشته باشد ، اين مجموعه را ، سراسر مؤيد تئوري هاي فرويد مي داند .

از ديدگاه گروه دوم ، « كلوگري » حاصل خواهش ها و اميال جنسي دوران بلوغ ، و حالاي شاعر است . زيرا ، ردپاي اين ميل را مي توان تقريباً در تمام دفتر ، به صورت سِر و عَلن ، پيدا كرد . خوانندگان اين گروه ، اين دفتر را ، نتيجه ي آشفـتگي هاي غريزي ، و « تصعيد » آن مي يابند . ولي گروه سومي هم ممكن است وجود داشته باشند كه « كلوگري » را متفاوت از دو گروه قبلي ، بنگرند . و در ميان اين ديوانه گويي ها ، حكمت ، كه به فرموده ي حضرت رسول اكرم ، گم شده ي مؤمن است ، را پيدا كنند . اما چگونه امكان دارد ، « عقل » را ، در « بي عقلي » يافت ؟

انسان ، آينه ي « بي نهايت » است ، به اين سبب آنقدر عظـــمت دراد كه حتي ، نوع كلوي آن نيز ، نمي تواند از اين عظمت ، تهـي باشد . بنابراين در اين نوع آينه هاي ناقص هم ، امكان ديدن گوشه هايي از « بي نهايت » و حكمت هاي او وجود دارد .

نمونه اي از حكمت را در شعر « بره ي خدا و بره ي نيچه » ، از همين مجموعه ، مي توان يافت .

…ساعت بيست بود / بره ي خدا را

در گله ي نيچه دست گير كردند

بره گفته بود :

خودم هستم

آرام يافته

به حقيقتم !

كه اگر آن را به حرف هاي روزمره برگردانيم ، شعر به اين كلمات تبديل مي شود : ايده هاي انتخابي خود شخص ، حتي اگر از نيچه يِ كِلو باشد ، آرامش بخش تر از ايده هاي خدايي القايي مسيح است .

اين گونه گفته ها ، در اين دفتر ، اگر زياد نباشد ، كم هم نيست .

اگر بخواهيم مقايسه اي بين اين اثر و آثار شـــاعران كلاســيك پيشين به عمل آوريم ، تفاوتي در زمينه هاي آنان مي يابيم . زمينه ي اشعار آن شاعران ، عشق بوده است ؛ و همه ي موضوعات ديگر را پيرامون اين امر در گردش مي بينيم . به عكس اين دفـتر ، كه همه چــيز حول محور جنسيت ، دور مي زند و باقي مسائل فرع اين موضوع به نظر مي رسد.

به احتمال زياد ، منظور زري شاه حسيني ، از « كلوگري » ، همان نوع ديوانگي اي است ، كه مرادِ حضرت مولانا مي باشد . « البته كمي كمتر ». آن نوع ديوانگي اي كه او « مولانا » افسانه اش را از خرد ، شنيده و به اين خاطر ، افسانه ي دو كُوْن‎ ( دو دنيا ) را به باد فراموشي سپرده است¹ . و اين غزل را در وصف آن سروده است .

تا برآوردم سر از ديوانگي

ساختم صد لشكر از ديوانگي

بر صف دنيا و عقبي تاختم

قهر كردم يكسر از ديوانگي

نسخه ي دل را كه بحر حكمت است

كرده ام ، من ابتر از ديوانگي

معرفت درياي بي پايان ماست

ليك دارد گوهر از ديوانگي… ^2‑

شايد اين نقد ، نوعي سنگ اندازي به « كلوگري » به نظر آيد ، كه اگر چنين باشد ، مقصر خود « كلو » است . طبيعت ديوانه گري بدين سان است كه ، سنگ ها را از عاقلان انتظار دارد . و ناخودآگاه آنها را براي خويش مي طلبد . همانطور كه « عمان ساماني » اين انتظار را دارد .

از چه بر ديوانه تان آهنگ نيست

او برون آمد ، شما را سنگ نيست؟³

ديدنِ چشم هاي تو در آن وضعيت خاص

با سه چهار كيلو حشيش خالص خاص

براي يكي از بندگانِ خاص خداوند خدا

در غار مجهول

كنار برادر بن لادن

تا رسيديم

خودمان را به شدت از هم

پُر مي كنيم فرم عضويت

در تشكيلات حشيشيه يا زنادقه

ره مي بنديم

بر عيّار و طرّار

روبنده مي زنيم از زير روبنده

چشمك

بزني جيب يعقوب ليث و من جيب تو

خُرده ها براي فضيل عياض ! چه مي شد

اگر نمي شدي زيباي سلطان محمود غزنوي

از لب خود به شفاخانه ي ترياك

سرِ فرصتي توبه مي كنيم حاج آقا !

اصلاحات از زير ابروي رابعه قزداري

يا بر گلوي رابعه

يا از گيسوي اياز

بالاخره از يك جايي

و تو زيباي من

يا سلطان محمود

فرم را با دقت پر كنيد

درنيامده ام در اين در

نه نفياً نه اثباتاً

درآمدم از درِ لاادريگري و بعضاً لاتگري

كه خارجي از حوزه ي همه چيز

خيلي بلنديّ ِ زيباي تو

مي سوزاند اين دستگاهِ

زيبا شناسيِ كولي ساز مرا

تو

ما را و افلاطون را

مثالِ تو

پاسا كرده كه ما را

صورتِ اين جايي

خرابه مي كند

با آن جهاني ات

چه كنم !

اطلاعیه

naseri17 — Thu, 06 Apr 2006 16:09:19 GMT

به علت اینکه بغیر از این اینجا وبلاگ دیگری دارم که بسیار مورد استقبال قرار گرفته است و هر دو روز یک بار بروز می شود دیگر فرصت ندارم از یادداشت های خودم بصورت مستمر در اینجا بنویسم. ولی این وبلاگ پا برجاست و از حالا به بعد هر هفته شنبه ها به معرفی شاعران و داستان نویسان شهرستان دشتستان و گاهی استان بوشهر خواهد پرداخت . تداوم این روند بستگی به همکاری دوستان شاعر و یا داستان نویس دارد. البته در مواردی بعلت دلبستگی من به شاعری خاص بیشتر از شعرهایش خواهم نوشت. درهای جزیره برای همه ی دوستان همشهری و استانی باز هست.

پیام فرا رسیدن سال نو

naseri17 — Fri, 17 Mar 2006 08:20:03 GMT

نه لب گشایدم از گل نه دل کشد به نبید

چه بی نشاط بهاری که بی رخ تو رسید

اگر با خواندن شعر بالا ذهنتان مکدر شد پیشنهاد می دهم ادامه ی دل گویه های مرا نخوانید چون بر خلاف دیگر دوستان وبلاگ نویس قصد ندارم بهاریه ای واهی را تبریک بگویم چون به دیده ی من نه بهاری آمده است و نه سبزی و خرمی ای در پیش هست. من آدم منفی نگری نیستم ولی با دیدن حقایق هم خودم را به کوچه ی علی چپ نمی زنم.

یک سال گذشت. سالی که اگر چه درد جسمی نداشتم ولی زخم هایی بر جان و روانم وارد شد که هنوز همراه من هستند. این روز ها نفسم تنگ و سینه ام سنگین شده است. مدام اشعاری چون

ارغوان، شاخه ي همخون جدا مانده ي من

آسمان تو چه رنگ است امروز

آفتابيست هوا يا گرفته است هنوز

من در اين گوشه كه از دنيا بيرون است

آسماني به سرم نيست

از بهاران خبرم نيست

…..

…….

ارغوان

اين چه رازيست كه هر بار بهار

با عزاي دل ما مي آيد

بر لبان جاریست. از اغیار که لباس چوپانی به تن کرده اند، همه چیز را به بند کشیده اند و تو را بنام استقلال فریب می دهند تا در کار خویش باشند نمی گویم . دریغا که باید از یارانم بگویم. یاران ناشناخته ام / چندان به خاک تیره فرو خفت اند سرد / گویی / زمین برای همیشه شبی بی ستاره ماند. اسب سفید وحشی جنوب ، منوچهر آتشی شاعر هم از میان ما رفت. دریغا در سوگ عبدوی جط پلنگ دره ی دیزاشکن. و ما دوره می کنیم / شب را و روز را / هنوز را ....

از همه ی اینها که بگذریم تظاهر به شادی و شاد بودن مردم این دیار بیشتر توی ذوقم می زند. همه نقاب خوشبختی بر چهره می کشند و از روی آتش می پرند و می گویند زردی من از تو و سرخی تو از من. اما دریغا که ما زرد هستیم , و هیچ آتشی سردی درونمان را گرم نخواهد کرد. در کنــار خیل خیال ماء وا می گیریم و با امیدی بی پایه منتظر بهاری سر سبز می مانیم. با سیلی صورت مان را سرخ نگه می داریم تا زردی رویمان را نه اینکه کسی نبیند بلکه خود مان هم نبینیم و اگر از این کار هم عاجز بودیم بسوی قرص های روان گردان و هیجان آور می رویم. در ازدحامی از تاریکی خود را گم می کنیم تا آنجا که نشانی از ما باقی نماند.

مصلحان نفس افتاده از مقابله با حرکتی زیرپوستی که همه ی دستاورد ها را به تباهی می کشد. به گوشه ی انزوا فرو می روند. تا فراموش کنند چه می خواستند و چه کردند. عجیب است که این روزها همه بدنبال فراموشی اند فرقی نمی کند خمار بست تریاکی باشی و یا حرفی ، انگاره ای و یا فرضیه ای که لحظه ای تو را از درد هایت دور کند.

دست باد خزانی که با مرگ مختاری و پوینده شروع شد هنوز چه غیر طبیعی و چه طبیعی بر پر و پای دیگر پیامبران شور و شعر و آزادی می پیچد و هنوز خاک منوچهر آتشی خشک نشده میم آزاد را هم از شاخه جدا می کند و بر خاک سرد می افکند

و تو تنها می مانی

تا بدانی که چه ها می گذرد

... .

جوی گریانی و در بارانها می گذری

تا تو می مانی و باران غریبی که زمین را ویران خواهد کرد

....

خانه ویران خواهد شد

ویران

و گیاهی که تویی بر لب جوی

ریشه در آب روان خواهی شست

....

......

وه چه بارانی ! ، می دانستم

که نمیداند و بیهوده سخن می گوید.

گفت فریاد زنان:

« اینهمه نیست

ما به دیدار بهار آمده ایم

ما به دیدار هزاران و هزاران خورشید »

به تماشای بهار !!

به تماشای بهاری که زمین را به تماشا می خواند !

چشم هایش را بست

و در اندیشه ی من زورق سبزی که به آتش ها آراسته بود

به زمستان پیوست.

علاقه ی من به شعر بورخس

naseri17 — Mon, 06 Mar 2006 22:44:56 GMT

سه سال پیش ماهنامه ی کارنامه در جمع خوانی مفصلی به زندگی ادبی خورخه لوئیس بورخس پرداخته بود. برای من آن شماره از کارنامه بسیار خواندنی بود. تا آن موقع تنها چند داستان کوتاه از بورخس خوانده بودم. البته هنوز هم آنچنان چیزی از وی نخوانده ام. در آن نشریه برای اولین بار با چند شعر بورخس آشنا شدم که بسیار شیفته ی آنها شدم. بعد ها وقتی شعر هایی از پابلو نرودا هم خواندم از آن ها بسیار لذت بردم. بطور کلی دلبستگی خاصی نسبت به ادبیات آمریکای لاتین دارم. خب سخن را کوتاه می کنم و شعری از بورخس را در اینجا می آورم.

چه مي توانم كرد تا تو را خوش آيد؟

خيابان هاي باريك را به تو هديه مي كنم،

غروب هاي نوميد را،

ماهِ حومه هاي ناهموار را،

من تلخي ِمردي را به تو هديه مي كنم

كه ساعت ها و ساعت ها به ماهِ تنها خيره شد.

نياكانم را به تو هديه مي كنم،

ارواحي كه مردان زنده

به خاطره شان در سنگ مر مر حرمت مي نهند.

من به تو هديه مي كنم هر آن بصيرتي را كه ممكن است در

كتاب هايم يافت شوند،

هر آنچه مردانگي يا مضحكه اي كه در زندگي ام هست.

من وفا داري مردي را به تو هديه مي كنم كه

هيچ گاه وفادار نبوده است

من آن گوهري را به تو هديه مي كنم كه

در درون حفظ كرده ام.

مركز قلبم را كه در كلمات نمي گنجند،

معركه اي بي رؤيا كه نه زمان مي تواند لمسش كند،

نه شادي،

نه تيره روزي.

خاطره ي گل زردي را به تو هديه مي كنم كه

يك بار هنگام غروب ديدمش،

سالها پيش از آن كه توبه دنيا آمده باشي.

توضيحات خودت را به تو هديه مي كنم ،فرضياتت درباره ي خودت

خبرهاي موثق و شگفت آور درباره ي خودت.

مي توانم تنهايي ام را به تو هديه كنم

تاريكي ام را،

گرسنگي قلبم را؛

من مي كوشم نامطمئن بودن را به تو رشوه دهم،

خطر را،

شكست را.

یادداشتی بر آلبوم "چیش انتظار"

naseri17 — Wed, 01 Mar 2006 08:25:18 GMT

ای خدا ای دل مو دوباره سامون بگیره

تن زنجیری مو پا بگیــره و جون بگیــره

دهنم خشک و تنم عریون و سینم زخمی

ای بیــابون دلم دوبـــاره بـــارون بگیره

ابیاتی از یکی از ترانه ها

آلبوم موسیقی بوشهری " چیش انتظار " رو به تازگی دوست خوبم فرید برایم آورد . توی این سه چهار روزه بار ها آنرا گوش دادم . توی این سالها موسیقی بوشهری ( بندری ) مورد سوء استفاده خوانندگان لوس آنجلسی قرار گرفت و از این راه لطمات جبران ناپذیری به بخشی از بهترین موسیقی فولکلور مملکت مان وارد شده است. و چهره ایی مضحک و آبکی از آن ارائه دادند. موسیقی بندری که خواستگاه اصلی آن بوشهر هست همیشه مورد بی مهری قرار گرفته بود ولی با به ابتذال کشیدن آن توسط خوانندگان درپیتی لوس آنجلسی جایگاه واقعی خود را در افکار عمومی بیشتر از دست داد. برای بهتر شناختن این شکل از موسیقی فولکلور کشورمان پیشنهاد می دهم کتابی که محسن شریفیان نوازنده ی چیره دست " نی انبان" با تحقیق فراوان نوشته بخوانید.

خب آلبوم "چیش انتظار" را گروه بسیار جوانی به اسم نو نوا عرضه کرده است که آهنگساز آن علی احمدی و خواننده ی خوش صدای آن امیر میرشکاری هست. آلبوم خیلی جذاب و نو کار شده و از نقاط قوت آن اشعار بسیار زیبای آن را می توان مثال زد. من به عقیده ی شخصی خودم مخالف استفاده از کیبرد در موسیقی بوشهری هستم. که در این آلبوم در یکی دو آهنگ شاهد صدای ناخوش کیبرد بودیم. با تمام نو آوری ها می بینیم که این گروه به پیروی از تکنیک های گروه محسن شریفیان کار خود را روانه ی بازار کرده اند.

البته عمده اشکالی که به ذهن من می آید روح مردانه ایی است که بر کل اثر سایه افکنده است. و عمده مشکلی که زود به نظر می آید ترکیب گروه کر آلبوم هست. بنظر من گروه کر باید حداقل چهار نفر باشد که سه نفر آنها الزاما باید خانم باشند. چون در این اثر از گروه کر بسیار استفاده شده است. این نقیصه بیشتر به ذهن می رسد. برای گرفتن مجوز هم فکر نکنم مشکلی باشد چون در سالهای گذشته آلبوم هایی به بازار آمد که اشعار آنرا تنها یک گروه کر خانم اجرا کرده بودند.

برای گروه تازه تاسیس نو نوا آرزوی موفقیت می کنم و امیدوارم در آثار بعدی نکاتی را که اشاره کردم رعایت بکنند.

باران

naseri17 — Sun, 26 Feb 2006 17:01:00 GMT

آه ای باران !

ای امید جان بیداران

بر سیاهی ها که ما عمریست

در گرداب آن غرقیم

آیا

چیره خواهی شد؟

نقدی بر سریال های تلویزیونی

naseri17 — Sat, 18 Feb 2006 23:01:18 GMT

این نقد بر سریال های تلوزیون ایران را یک سال پیش برای وبلاگ سنگلاخ نوشتم. البته من دیگر مدت هاست که سریال های تلویزیونی رو نگاه نمی کنم. ولی چون می دانم هنوز همان سریال ها که با فرمت های از پیش تعیین شده ی مشخص که در نقدم نوشته ام رواج دارد بی مناسب ندیدم که مطلب را اینجا بیاورم تا از نظرات شما هم بهر ه ای ببرم.

نمي دانم پروسه پخش سريالهايي كه با پس از باران شروع شد. همچنين در ادامه با پليس جوان و خانه اي در تاريكي و عشق گمشده ادامه يافت كي به پايان مي رسد. البته اين بديهي است كه هر راسانه اي با سياست ِخاص خود به فعاليت مي پردازد. اما تلويزيون به سبب فراگيرترين راسانه كه با افكار عمومي جامعه سرو كار دارد. هميشه به عنوان قويترين ابزار در اختيار و قبضه ي صاحبان قدرت بوده . تا در خدمت بسط و اشاعه ي افكار و ايده هاي آنها قرار بگيرد. البته در اين باره مطلب فراوان است و صحبت در باره ي همه ي جوانب آن از حوصله ي اين مبحث بيرون است.

من فقط در باره ي اين سريال ها برداشت خودم را مي نويسم. به نظر من داستان اين سريالها مي خواهند ما را متوجه دشمني قوي، زيرك، پست نهاد، و داري عقده هاي ويران كننده ي گاه بي سبب كه در همين حوالي ماست و هيچ كس متوجه ي آن نيست بكنند. كه آن فرد در محيطي كه چاره جويي نيست در بستري گسترده دست به انواع جنايت هاي ضد اخلاق انساني، دسيسه هايي براي سود بردن در آينده اي دور و خالي كردن عقده ها و كينه هاي بسيار قديمي، دست مي زند. و سريال با اين روال تا ماه ها ادامه پيدا مي كند. و ناگهان در دو يا سه قسمت آخر به شكلي بسيار غريب و همراه لذت براي بيننده اقدام به گره گشايي و روشن شدن رازها مي كند. به این شکل تاثیر آن تا مدت ها بر ذهن مخاطب خواهد ماند. حتی زمانی که دیگر داستان فیلم را فراموش کند و نداند که چه تیپ هایی در آن فیلم نقش بازی کردند.

حال از اين منظر نگاه مي كنيم كه نشان دادن آن همه خشونت در رفتار، گفتار و كردار شخصيت هاي منفي سريال چه تاثيرات مخربي در ذهن مخاطبان كودك، نوجوان و جوانان مي گذارد. آن قشر از جامعه كه مي خواهند فرداي بهتر ما را بسازند. اي كاش با توجه به پيشينه ي بسيار غني فرهنگ ملي و ديني به بسط و گسترش ارزش ها و باورهاي زيباتري براي جامعه اي اخلاقي تر، پويا تر، زنده تر باشيم. وبرنامه هايي غني تر در اشاعه ي آن ارزشهاي بي شمار بسازيم.

این قصه سری دراز دارد که تنها اشاره ای کوچک در حد یک مطلب فشرده برای وبلاگ آورده شد.